Nu zuinige auto’s plots volop in de schijnwerpers staan, schieten alternatieve brandstoffen plots ook uit de grond. Maar is de auto die op lucht rijdt niet van een erg hoog gebakken lucht-gehalte?

Er bestaan auto’s die rijden op brandstof die voortkomt uit aardappelschillen, rooibos thee, koffiedik of rotte appels. We hebben ze allemaal voorbij zien komen in fraaie berichten, de afgelopen jaren. Tja. Zuinig rijden is hot. En dus is alternatieve brandstof dat ook, hoe alternatiever, hoe leuker.

Het meest briljant in die categorie is overigens de vuilniswagen die zich op groente-, fruit- en tuinafval voortbeweegt. Dat moet zo’n beetje de ultieme vorm van recycling zijn. En als het aan de provincie Overijssel ligt, gebeurt het daadwerkelijk. Alweer een tijdje geleden trok de provincie de aandacht door zich hard te maken voor zo’n hypermoderne vuilniswagen waarin ‘gft’ wordt vergist tot biogas om daarmee door de straten van Zwolle, Deventer of Blokzijl te kunnen pendelen.

De kosten zijn fors (4 miljoen), maar de voordelen royaal: aanmerkelijk minder uitstoot van fijnstof en CO2, besparing op het gebruik van fossiele brandstoffen en, oh ja: het materiaal dat overblijft na de vergisting kan worden hergebruikt in de land- en tuinbouw. En al laat de gemeente vooralsnog niets zien: het is in ieder geval nieuws dat als muziek in de oren klinkt.

Maar het zou nog mooier moeten kunnen. Want wat te denken van de auto die niets meer dan lucht nodig heeft om zich voort te kunnen bewegen? Geen uit stinkende raffinaderijen gefilterde brandstoffen meer, geen onbegrijpelijke brandstofceltechnieken - enkel en alleen lucht. Een fantasie? Niet helemaal, roepen diverse fabrikanten die zich hardmaken om een luchtauto op de weg te kunnen zetten.

Neem de AirPod One, een vreemdvormig Frans voertuigje waarin ondanks de uiterst beperkte afmetingen (2 meter 7 lang; 1 meter 60 breed en 1 meter 74 hoog) niettemin drie volwassenen moeten passen. Het karretje is na vele jaren denkwerk in elkaar gesleuteld door een voormalig race-ingenieur die alles zelf bedacht en uitwerkte. De motor die hij maakte werkt in feite als een compressor die op druk wordt gehouden door een elektromotor en wordt bijgeladen door een lichte brandstofmotor.

Aha! Daar gaan we al. Helemaal zonder brandstof kan het Franse schepsel dus nog niet. De ronkende persberichten gaan dan ook gauw weer over op de mooie kanten van het verhaal. Een gemiddelde actieradius van 100 kilometer per een euro getankte benzine bijvoorbeeld, al wordt daarbij niet vermeldt wáár het tankje wordt volgegooid.
Nog dit jaar zou het van serieproductie moeten komen. En een cabriolet en zeszitter moeten daarop rap volgen. In mijn oren klinkt het allemaal nog een beetje te mooi. Een auto die op lucht loopt is als geld dat op een rug groeit. Utopisch.


Jeroen Booij is freelance schrijver en legt zich toe op de autosector. Zijn boek 'Maximum Mini' is een must-have voor mini liefhebbers.