Peter Dumbreck deed in 1999 mee aan de 24-uurs race van Le Mans en hoopte op een overwinning met Mercedes. Achteraf was hij blij dat hij nog leefde...

Het is nu tien jaar geleden. Ik was 25 jaar toen ik voor het eerst aan Le Mans meedeed. Het is een “grote” race dus ik was behoorlijk gespannen. Maar eigenlijk was dat niet nodig omdat we goed waren voorbereid en de kans op een overwinning was erg groot. Toen had ik nog geen idee dat de volgende week, mijn naam in alle kranten van de wereld zou staan.

Vanaf de eerste dag dat Mercedes meedeed aan Le Mans was ik betrokken bij alle ontwikkelingen van het AMG team. Alle auto’s worden altijd uitvoerig getest en vlak voor Le Mans deden we een 30 uur durende stabiliteitstest met de auto’s, geheel zonder problemen.

Ondanks alle tests vlogen er maar liefst 3 auto’s uit de bocht! Het is wel eerder gebeurd dat een auto uit de bocht vloog tijdens Le Mans maar 3 tijdens één evenement is uitzonderlijk.

Na het eerste ongeval tijdens de oefenrondes (met Mark Webber achter het stuur) dachten we nog ‘wat een pechvogel’. In de eerste ronde reed hij een bergkam op en lanceerde zichzelf. Het lag duidelijk aan de auto dus deze werd van het circuit gehaald. Mercedes en het AMG team besloten achter gesloten deuren echter, dat de race gewoon door moest gaan, en niemand had bezwaar. Waarschijnlijk mede vanwege de coureurs mentaliteit ‘Dat overkomt mij niet.’

Webber kon niet geloven dat de race gewoon door ging. Voorafgaand aan de race ging AMG in gesprek met de Formule 1 autodesigner Adrain Newey, die alles van aërodynamica weet. En hij zorgde voor wat kleine veranderingen aan de auto’s.

Het team liet Christopehe Bouchout als eerste starten om een snelle tijd te kunnen realiseren. Vervolgens ging Nick Heidfeld het circuit op en alles verliep tot dan toe soepel. We lagen zelfs op de derde plaats! Toen was het mijn beurt. Ik ging van start en dacht na een aantal rondes “Ik doe het best goed”. Mijn tijden waren goed en ik kwam in de buurt van de 2e geplaatste auto van Toyota (een Toyota GT).

Maar door het ongeluk van Webber zat ik met een dilemma. Men had ons geïnstrueerd om vooral niet in de slipstream van andere auto’s te rijden. Maar we hadden niet besproken wat te doen als het om een rivaal ging. Slipstreaming is een belangrijk onderdeel van een dergelijke race als Le Mans, juist om voordeel te behalen. Ik zat achter hem en dacht “ moet ik nu achter hem blijven tot de volgende pitstop?” Ik wist het niet.

Ik ging 2 seconden per ronde sneller maar achter me zat ook een wagen en ik wilde niet dat die me inhaalde.

Voor mijn gevoel zat er voldoende ruimte tussen ons allen en kon de balans van mijn wagen niet beïnvloed worden (bekijk het filmpje op You tube om te zien hoe ver Dumbreck van mij verwijderd was). Mulsanne trok vervolgens op en reed bij me weg. Toen ik door de bocht kwam dacht ik bij mezelf “ hij is ver genoeg zodat ik vol gas kan geven op het vlakke stuk”.

Ik was 5 rondes onderweg en reed ongeveer 290 a 300 km per uur toen mijn wagen de lucht in ging. Ik wist precies wat er gebeurde. Ik weet nog dat ik dacht “O…dat is een mooie blauwe lucht… ik ga zo een enorme klap maken.”

Mensen die een bijna dood ervaring hebben gehad zeggen vaak dat ze hun leven aan hun voorbij zagen trekken maar dat heb ik niet gehad. Ik dacht alleen maar; “ok, ik ga enorm “crashen” maar Webber heeft het overleefd dus het komt met mij ook wel goed”

Ik heb enorm veel geluk gehad… Nadat ik een aantal keren over de kop sloeg landde de wagen met zijn neus naar achteren. Als de wagen op zijn zij of met zijn neus naar voren was geland dan was de klap veel harder geweest.

Ik landde uiteindelijk in het bos wat aan het circuit grensde. Als ik in een Engelse wagen had gereden (met het stuur aan de rechterkant) dan was ik waarschijnlijk door een boomstam doorboord.

Ik kan me er nog wel iets van herinneren maar ik was gedesoriënteerd en weet bijvoorbeeld niet meer hoe ik uit de wagen ben gekomen. Ik weet nog dat ik op een brancard lag en dat ik mijn armen en benen wilde checken. Dus ze lieten me mijn ledematen bewegen. Daarna ben ik buiten westen geraakt.

Het volgende wat ik me herinner is het medisch centrum. De teamdokter was er, mijn maatje Darren Turner (reserve coureur van AMG) en mijn ouders. Ik kreeg geen enorme onderzoeken of een MRI scan. Het ging ok met me al had ik dat gevoel zelf nog niet. Ik was behoorlijk de kluts kwijt.

Ik weet nog dat ik naar het kantoor van de organisatie moest om uit te leggen wat er gebeurd was. Het leek een beetje een omgekeerde dronkenschap. Ik werd steeds wat scherper en kreeg mijn geheugen langzaam aan weer terug. Ik weet nog dat ik een blaastest moest doen maar dat ik amper kon ademen.

Mercedes zei dat het ongeluk veroorzaakt was omdat ik te dicht op de andere wagens zat. Maar normaal gesproken is dat ook de bedoeling in een race als deze.
Ze annuleerden daarna het programma voor de CLR’s omdat er duidelijk fundamentele zaken niet in orde waren.

Vreemd genoeg voelde ik me niet kwetsbaar na het ongeluk maar onzichtbaar. Mijn kijk op het leven is er wel door veranderd.

Ik ben in het dagelijkse leven voorzichtiger geworden en denk nooit meer “ dit overkomt mijn niet”. Ik nam in het verleden te veel risico’s. Ik ben niet bijgelovig maar ik denk nu wel dat als je tijd gekomen is dan is het je tijd. Gelukkig was het mijn tijd nog niet!

Dit artikel komt uit een uitgave van V-ZINE, een eersteklas auto magazine dat verspreid wordt aan leden van de Shell V-Power Club. Kijk hier voor meer informatie.